گنجور

بخش ۳۵ - تعظیم نعت مصطفی صلی الله علیه و سلم کی مذکور بود در انجیل

 
مولوی
مولوی » مثنوی معنوی » دفتر اول
 

بود در انجیل نام مصطفی

آن سر پیغامبران بحر صفا

بود ذکر حلیه‌ها و شکل او

بود ذکر غزو و صوم و اکل او

طایفهٔ نصرانیان بهر ثواب

چون رسیدندی بدان نام و خطاب

بوسه دادندی بر آن نام شریف

رو نهادندی بر آن وصف لطیف

اندرین فتنه که گفتیم آن گروه

ایمن از فتنه بدند و از شکوه

ایمن از شر امیران و وزیر

در پناه نام احمد مستجیر

نسل ایشان نیز هم بسیار شد

نور احمد ناصر آمد یار شد

وان گروه دیگر از نصرانیان

نام احمد داشتندی مستهان

مستهان و خوار گشتند از فتن

از وزیر شوم‌رای شوم‌فن

هم مخبط دینشان و حکمشان

از پی طومارهای کژ بیان

نام احمد این چنین یاری کند

تا که نورش چون نگهداری کند

نام احمد چون حصاری شد حصین

تا چه باشد ذات آن روح‌الامین

بعد ازین خون‌ریز درمان ناپذیر

کاندر افتاد از بلای آن وزیر

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

محمدش نوشته:

مسلمانان می گویند نام پیامبر در انجیل “پرکلیتوس/فارقلیط” به معنی تسلی دهنده یا مدافع یا کمک دهنده آمده است. درحالی که مسیحیان تسلی دهنده را “روح القدس” می دانند ( که همواره راهنمای مؤمنان است)
جالب است که مولانا می گوید:
نام احمد چون حصاری شد حصین
تا چه باشد ذات آن “روح‌الامین”

می دانید که “روح‌الامین” همان “روح القدس” است. ولی آیا ملای رومی اتفاقی این عبارت را آورده است؟
http://setude.blogfa.com/post/14

امین کیخا نوشته:

و البته محمد جان تنها کسی که گفته من پاراکلیتوس هستم مانی بوده است !

مهدی کاظمی نوشته:

بود در انجیل نام مصطفی

آن سر پیغمبران، بحر صفا

در این بیت و ابیاتی که تا داستان بعدی می‌آید مولانا تلاش می‌کند تا به سوالی که ممکن است از خواندن داستان قبلی پدید آمده باشد، پاسخ دهد. سوال این است که اگر بر فرض این اختلافاتی که در اثر حیله ونیرنگ وزیر جهود در بین قوم عیسی (ع) پیش آمد، رخ نمی‌داد آیا پیروان عیسی (ع) برای همیشه رستگار بودند؟ و دیگر نیازی به بعثت پیامبر اسلام نبود؟
به طور کلی جواب مولانا به این مسئله این است که هر چند جوهر و اصل تعالیم همه انبیای الهی یکی است ولی هر پیامبری دور و زمان خاص خود را دارد که با پایان یافتن آن، دور و نوبت پیامبر دیگر شروع می‌شود و مردم باید برای نیل به کمال نهایی از پیامبر زمان خود پیروی کنند. بنابراین، حتی اگر حیله‌های وزیر جهود و امثال او نیز کارگر نمی‌افتاد و دین عیسی (ع) از هرگونه تفرقه و انحرافی ایمن می‌ماند، بالاخره روزی دورش به اتمام می‌رسید و پیامبر دیگری دور خود را آغاز می‌کرد.
مطابق این جواب آن گروهی از پیروان عیسی (ع) که به این مطلب آگاهی داشتند از تفرقه‌ها مصون ماندند و گمراه نشدند زیرا می‌دانستند طبق آنچه در انجیل آمده است پس از عیسی (ع ) پیامبر اسلام مصطفی (ص‌) دوران پیامبری خود را آغاز خواهد کرد.
این که نام پیامبر اسلام در انجیل ذکر شده است مطلبی است که در بعضی از آیات قرآن از جمله قسمتی از آیه ۶ سوره الصف به آن اشاره شده است: … مبشراً برسول ٍ یاتی من بعدی اسمه احمد … ” …بشارت دهم به آمدن رسولی که پس از من (عیسی) می‌آید و نامش احمد است … ”
در شرح این آیه، مفسران قرآن مانند طبری ، ابوالفتوح و امام فخر رازی مراد از این بشارت را اشاره به نام و نشان پیامبر اسلام دانسته‌اند. البته درکتاب مقدس رایج مسیحیان نام محمد یا احمد به صراحت دیده نمی‌شود ولی ظاهرا مفسران قرآن نام ” پاراکلیتوس” را که عربی شده آن ” فارقلیط ” و در ترجمه فارسی ‌”تسلی‌دهنده‌” است و در انجیل یوحنا در فصل‌های ۱۴ و ۱۶ به عنوان کسی که پس از رفتن عیسی(ع) از جانب پروردگار می‌آید، مصداق نام پیامبر اسلام می‌دانند. البته در انجیل معروف به” برنابا ” نام پیامبر اسلام به صراحت آمده است ولی این انجیل مورد تایید کلیسا نیست. به هرحال، مولانا معتقد بوده است که نام پیامبر اسلام در انجیل ذکر شده است و آنان که به این مسئله معرفت داشتند، منحرف نشدند….

کانال رسمی گنجور در تلگرام