گنجور

قطعات

 
محتشم کاشانی
محتشم کاشانی » دیوان اشعار » قطعات
 

فهرست شعرها به ترتیب آخر حرف قافیه گردآوری شده است. برای پیدا کردن یک شعر کافی است حرف آخر قافیهٔ آن را در نظر بگیرید تا بتوانید آن را پیدا کنید.

مثلاً برای پیدا کردن شعری که مصرع بد شیخ بابویه سلام الوری علیه مصرع دوم یکی از بیتهای آن است باید شعرهایی را نگاه کنید که آخر حرف قافیهٔ آنها «ه» است.

دسترسی سریع به حروف

ا | ب | ت | ح | د | ر | س | ش | ف | ک | ل | م | ن | و | ه | ی | اشعاری که قطعه نیستند

ا

شماره ۱ - ایضا در مرثیه: که بودند در آن به نشو و نما

شماره ۲: که بود شیوهٔ او قسمت شراب سخا

شماره ۳ - وله ایضا: گردیده بود گردون محفل فروز دنیا

شماره ۴ - وله ایضا: در حالت اعراض و خوشی احسان را

شماره ۵: نبود در دل او جز محبت مولا

ب

شماره ۶ - در مدح شاه طهماسب: وز رخ گشود شاهدا من و امان نقاب

شماره ۷: صد خلل در کار شرع از فوت آن عالی‌جناب

شماره ۸ - وله در رثاء: مهر سپهر مرتبهٔ ماه فلک جناب

شماره ۹ - وله ایضا: آن که نادیده جهان رفت به خواب

شماره ۱۰ - ایضا ماده تاریخ: که بادش بهشت معلی نصیب

ت

شماره ۱۱ - در ماده تاریخ فوت فرماید: هم به صفات از همه کس هم به ذات

شماره ۱۲: آن که چون او طامعی در بحر و بر صورت نیست

شماره ۱۳ - وله ایضا: آئینه‌وش ز صیقل عدلش منور است

شماره ۱۴ - قطعه: میدان نورد مدحت مقصود قشر است

شماره ۱۵ - قطعه: تارک آرای خلق ایام است

شماره ۱۶ - مرثیه: چون زایر تربت حسین است

شماره ۱۷ - وله ایضا: به ز مدح مشتری گیر تو یک پرگاله نیست

شماره ۱۸: از جهان چون خیمه زد بر طرف انهار بهشت

ح

شماره ۱۹: صاحب نظم و مقالات فصیح

د

شماره ۲۰ - وله فی مرثیه: پاکیزه طینت و ملکی خوی و پاکزاد

شماره ۲۱ - وله ایضا: زیاده از همه اسباب شوکت و شان داد

شماره ۲۲ - وله ایضا: هرچه از بدو ازل داد باو نیکو داد

شماره ۲۳: سر به امر خالق اکبر نهاد

شماره ۲۴ - وله ایضا: آن که چرخ بی‌هنر با بخت او پرخاش کرد

شماره ۲۵ - وله ایضا: در تلاطم همه گوهر به کنار اندازد

شماره ۲۶: کز بار آن مصیبت پشت فلک دو تا شد

شماره ۲۷ - وله ایضا در فوت منصوری شاعر: منصوری شاعر تاخت و ز دهر مسافر شد

شماره ۲۸ - در مدح سلطان مرادخان گوید: که به خلد از شرف مقابل شد

شماره ۲۹ - ایضا در مرثیه: ز علم جعفری چون کامجو شد

شماره ۳۰ - در تقاضای صله فرماید: وی به طبع سلیم بی‌مانند

شماره ۳۱ - وله ایضا: که جیب و دامن پر زر به سایل افشاند

شماره ۳۲ - وله ایضا: جرعهای کرم از جام عطا نوشیدند

شماره ۳۳ - وله ایضا: که چون متاع سخن ز آسمان فرود آرند

شماره ۳۴ - وله ایضا: ملک کامکار ملک وجود

شماره ۳۵ - وله ایضا در رثاء: کز عدم نامد نظیرش در وجود

شماره ۳۶ - وله ایضا: خرد پیر ز تدبیر تو شرمنده شود

شماره ۳۷ - قطعه: گفت مدحی بهر چه خواست رسید

شماره ۳۸ - در مرثیه فرماید: دهر هر گل را که بهتر دید چید

شماره ۳۹ - قطعه: علم افراز عالم توحید

شماره ۴۰ - وله ایضا: آخر از بی‌طاقتی تیغ جزا خواهم کشید

شماره ۴۱ - وله ایضا: که رخت بقا سوی عقبی کشید

ر

شماره ۴۲ - وله ایضا: در نظر عقل شود جلوه‌گر

شماره ۴۳ - در مدح میر محمد ممن فرماید: قرةالاعیان محمد ممن آن عالی گوهر

شماره ۴۴ - وله ایضا: بهر برخورداری از هر وعده‌ات عمری دگر

شماره ۴۵ - وله در رثاء: در دری قیمت آن دریا دل والاگهر

شماره ۴۶ - وله ایضا در رثاء: در میغ فنا کرد نهان روی منبر

شماره ۴۷ - وله ایضا: ز من مخواه و مجو از درخت خشک ثمر

شماره ۴۸ - وله ایضا: که بود تاجر فرزانه‌ای چو او نادر

شماره ۴۹ - در شکایت فرماید: ای جهان را عهد نو هنگامه‌ات خرم بهار

شماره ۵۰ - وله ایضا: به ذات جهاندارشان افتخار

س

شماره ۵۱ - در مدح میرامین‌الدین محمد گوید: داردش کیوان به صد اخلاص پاس

ش

شماره ۵۲: که به سیل اجل از دهر برآمد بی‌خش

شماره ۵۳ - قطعه: در ملک خویش آتش آزار را بکش

شماره ۵۴ - وله ایضا: در راه جود غاشیه‌ات حاتمان به دوش

شماره ۵۵ - وله ایضا: وی تو را جود و نوال از بجر گوهرپاش بیش

ف

شماره ۵۶ - در مرثیهٔ میرزا غیاث‌الدین: در یک دانه جلیل صدف

شماره ۵۷: برین مسجد که نورش رفته تا سقف

ک

شماره ۵۸ - در مدح امین‌الدین فرماید: بست حکمش به حلقهٔ فتراک

ل

شماره ۵۹ - وله ایضا: نشه اقبالش از فیض ازل در آب و گل

شماره ۶۰ - وله ایضا: که شد تا چه غایت به بیداد مایل

شماره ۶۱: زین خاکدان رساند به افلاک موج فضل

شماره ۶۲ - ایضا در مرثیه: که خرد خواندیش استاد عقول

شماره ۶۳ - ماده تاریخ: ملک و فلک و ملک به دارا تحویل

م

شماره ۶۴ - در رثاء: به بار اشگ جگر گون ز دیده پرنم

شماره ۶۵ - در مرثیه یکی از اکابر فرماید: هم به صفا پادشه وهم به نام

شماره ۶۶ - وله ایضا: در زیر چرخ چنبری لاجورد فام

شماره ۶۷ - وله ایضا: زبدهٔ سادات ذوی الاحترام

شماره ۶۸ - وله ایضا: آن که بود از بدو فطرت از سخندانان تمام

شماره ۶۹ - قطعه: بس که امیدوار گردیدم

شماره ۷۰ - قطعه: جدل آغازم و کارت سازم

شماره ۷۱: صد فصل ز ریشخند می‌آموزم

شماره ۷۲ - در مرثیه گوید: گوهری از قلزم ز خار علم

شماره ۷۳ - در تقاضا گوید: نیاز من که به جان و دلش هوا خواهم

شماره ۷۴ - وله ایضا: از سخن صد خزانه می‌خواهم

شماره ۷۵ - وله ایضا: محمد رسول امین کریم

ن

شماره ۷۶ - وله ایضا: که دودش گذر کرد از چرخ گردون

شماره ۷۷ - وله ایضا: ازین جهان به جهان دگر گرفت وطن

شماره ۷۸ - رباعیات: برای جلوس خدیو جهان

شماره ۷۹ - قطعه: که در شک جوی جنانست و آبروی جهان

شماره ۸۰ - در مرثیهٔ شاه زاده سلطان حسین: بوی طوفان خیزی کون و مکان

شماره ۸۱ - مرثیه در شهادت میر معصوم گوید رحمه‌الله: ملاذ اهل جهان کارساز اهل زمان

شماره ۸۲ - در ماده تاریخ گوید: چراغ بدر ز بده دودمان

شماره ۸۳ - ایضا در مرثیه گوید: می‌شنیدم خروش ماتمیان

شماره ۸۴ - وله ایضا: کهکشان بهر ستوران تو کاه از کهکشان

شماره ۸۵ - وله ایضا: که فزونست حشمتش ز جهان

شماره ۸۶ - وله ایضا: فرزند رسول و نور یزدان

شماره ۸۷ - وله ایضا: آن که فردا خواهمش کردن علامت در جهان

شماره ۸۸ - وله ایضا: قضا سپرده به دست تصرف تو عنان

شماره ۸۹: کز خط او داشت خجلت سنبل اندر بوستان

شماره ۹۰ - ایضا در مرثیه گوید: نهال تازه رس بی مثال گلشن جان

شماره ۹۱ - قطعه: گر شود یک نفس آن گوهر نایاب ز من

شماره ۹۲ - وله ایضا: شان تو بی‌نیاز است از مدح خوانی من

شماره ۹۳ - در مرثیه فرماید: کز اثرش گشت جهانی حزین

شماره ۹۴ - در تاریخ پدر خود گوید: رشتهٔ مهر امیرالممنین حبل‌المتقین

و

شماره ۹۵ - وله ایضا: در دهر یک معرف شیرین ادا چو او

شماره ۹۶: زد به تیغ کین عدویی بیخ او

شماره ۹۷ - در شکایت فرماید: وی درکمال حشمت ارباب حاجت از تو

شماره ۹۸ - وله ایضا: ادبار با هزار تواضع سلام تو

شماره ۹۹ - قطعه: کز تعصب چست بر بندم میان خود به هجو

ه

شماره ۱۰۰ - مرثیه: روشن ز رویش آینهٔ آفتاب و مه

شماره ۱۰۱: خرم و غم زدا و محنت کاه

شماره ۱۰۲ - قطعه: آستان تو ملجاء است و پناه

شماره ۱۰۳: که پروازش گذشت از ذروهٔ ماه

شماره ۱۰۴ - وله ایضا: دور از جور خویش شرمنده

شماره ۱۰۵ - وله ایضا: خسرو تخت فلک سوده جبین صد باره

شماره ۱۰۶: ز حیرت دیدهٔ افلاک خیره

شماره ۱۰۷ - وله ایضا: استمالت‌های عام شامله

شماره ۱۰۸ - وله ایضا: بد شیخ بابویه سلام الوری علیه

ی

شماره ۱۰۹ - وله ایضا: جنبشی بحر لطف ربانی

شماره ۱۱۰ - قطعه: سر رشته وفای مرا تاب داده‌ای

شماره ۱۱۱ - وله ایضا: ای خداوندی ملاذی اعتضادی صاحبی

شماره ۱۱۲ - وله ایضا: کافتاب سپهر ایجادی

شماره ۱۱۳ - وله ایضا: بندگی را شرف بر آزادی

شماره ۱۱۴ - در عزل گوید: آن که نبود به هیاتش دگری

شماره ۱۱۵: جان ستاننده ز اعدانه به تلخی به خموشی

شماره ۱۱۶ - در ماده تاریخ گوید: دست بیعت داد با آل علی

شماره ۱۱۷ - در مرثیه یکی از خواتین فرماید: مه خورشید پرتو مه چه رایات سلطانی

شماره ۱۱۸ - وله ایضا: رشتهٔ عمر عزیزی کو تهی

اشعاری که قطعه نیستند

شماره ۱۱۹ - ماده تاریخ فوت: چون رفت و خرد حساب کمیت سال

شماره ۱۲۰ - وله ایضا: وی گران گوهر خزانه جود