گنجور

مقطعات

 
مسعود سعد سلمان
مسعود سعد سلمان » دیوان اشعار » مقطعات
 

فهرست شعرها به ترتیب آخر حرف قافیه گردآوری شده است. برای پیدا کردن یک شعر کافی است حرف آخر قافیهٔ آن را در نظر بگیرید تا بتوانید آن را پیدا کنید.

مثلاً برای پیدا کردن شعری که مصرع رشد از اینگونه بس فراوان کرد مصرع دوم یکی از بیتهای آن است باید شعرهایی را نگاه کنید که آخر حرف قافیهٔ آنها «ت» است.

دسترسی سریع به حروف

ا | ب | ت | د | ر | ز | س | ش | ع | غ | ق | ک | ل | م | ن | و | ه | ی

ا

شمارهٔ ۱ - ناله از قلعه نای: به جمله ما که اسیران قلعه ناییم

شمارهٔ ۲ - شاعران بینوا: شاعران بینوا خوانند شعر با نوا

شمارهٔ ۳ - اندرز: آسان گذران کار جهان گذران را

شمارهٔ ۴ - هجا: با تو نکال از هجاست زیراک

شمارهٔ ۵ - به خواجه ناصر: خواجه ناصر خدای داند و بس

شمارهٔ ۶ - شکایت: نه جای شخودن بماند از دو رخ

ب

شمارهٔ ۷ - مدح ابوسعید: ای مایه سعادت ای بوسعید

ت

شمارهٔ ۸ - شکوه: ای بزرگی که پایه قدرت

شمارهٔ ۹ - به خواجه ابوالقاسم فرستاده: خواجه ابوالقاسم ای بزرگ اصیل

شمارهٔ ۱۰ - ستایشگری: ای بزرگی که در همه احوال

شمارهٔ ۱۱ - ناله از روزگار: دست بر زخم من فلک نگشاد

شمارهٔ ۱۲ - تأسف بر سپید شدن موی: مویم آخر جز از سپید نگشت

شمارهٔ ۱۳ - مدیح: ای بزرگی که حسن رای تو را

شمارهٔ ۱۴ - نصیحت: عذر بی منفعت نهادن چیست

شمارهٔ ۱۵ - وصف خروس: ناگه خروس روزی در باغ جست

شمارهٔ ۱۶ - پیری و جوانی: آدمی سر به سر همه عیب است

شمارهٔ ۱۷ - حسب الحال: مرا بس ز دیوان مرا ز خدمت

شمارهٔ ۱۸ - عرض بیچارگی و آرزوی گرمابه: گرمابه سه داشتم به لوهور

شمارهٔ ۱۹ - به عمر کاک فرستاده: عمر کاک را که خواهد گفت

شمارهٔ ۲۰ - مدح ثقة الملک طاهر: ثقت الملک تا به صدر نشست

د

شمارهٔ ۲۱ - مدح ابورشد رشید: مجلس سامی جمالی را

شمارهٔ ۲۲ - موعظه: ایمنی را و تندرستی را

شمارهٔ ۲۳ - مرثیت: راشد از رشد روزگار نیافت

شمارهٔ ۲۴ - ستایش: ای بزرگی که باغ رادی را

شمارهٔ ۲۵ - ناله از حصار مرنج: ای حصن مرنج وای آنکس

شمارهٔ ۲۶ - پیشگوئی منجم: مرا منجم هشتاد سال عمر نهاد

شمارهٔ ۲۷ - در پنجاه و هفت سالگی: پنجاه و هفت رفت ز تاریخ عمر من

شمارهٔ ۲۸ - مدیح: ای بزرگی که سوی درگه تو

شمارهٔ ۲۹ - ثنا: ای بزرگی که رای صایب تو

شمارهٔ ۳۰ - افراط و تفریط روزگار: نرسد دست من به چرخ بلند

شمارهٔ ۳۱ - چیستان: لعبتانی که زی تو می آیند

شمارهٔ ۳۲ - دیده نرگس: آن شب که دگر روز مرا عزم سفر بود

شمارهٔ ۳۳ - سمنزار: چون به بنفشه ستان کز شب دیجور زاد

شمارهٔ ۳۴ - مدح صاحب دیوان مولتان: خواجه عمید صاحب دیوان مولتان

شمارهٔ ۳۵ - موعظت: چرخ چندیمان به خاک اندر کشید

شمارهٔ ۳۶ - ناله از گرفتاری: ای خداوند رای سامی تو

شمارهٔ ۳۷ - حسب حال: هر زمانی تنم چو زیر شود

شمارهٔ ۳۸ - در مدح مظفر بن بوسعید: ای مظفر تو در خور صدری

شمارهٔ ۳۹ - بدرود: ای روی نکو سلامتت باد

شمارهٔ ۴۰ - موعظه: آگاه نیست آدمی از گشت روزگار

شمارهٔ ۴۱ - مدیح: ای خداوند رحمت ایزد

شمارهٔ ۴۲ - مرثیت: چنان بگریم بر تو که هیچ کس نگریست

شمارهٔ ۴۳ - اسیر خوبان: اگر اسیر کسی ام که میر خوبان شد

شمارهٔ ۴۴ - مطایبه: اشعبی را اجل به دوزخ برد

شمارهٔ ۴۵ - هجا: مالک آن سنگروت را بر بود

شمارهٔ ۴۶ - دروغ: گه گهی اندر سخن دروغ بباید

شمارهٔ ۴۷ - مرثیه: بونصر حسن جوان بمیرد

شمارهٔ ۴۸ - حسب الحال: گر بماندی چنانکه اول بود

شمارهٔ ۴۹ - ستایش: عجب آمد مرا ز آدمیی

شمارهٔ ۵۰ - صفت گل رعنا: دور وی چنین بود که رعناست

شمارهٔ ۵۱ - وصف گرز پادشاه: طعمه شیر مغز گاو آمد

شمارهٔ ۵۲ - سپیدی موی: تاری از موی من سپید نبود

شمارهٔ ۵۳ - مدح سلطان مسعود: تا جهان باشد ملک مسعودی باد

شمارهٔ ۵۴ - ستایش پادشاه: ملکا جهان ز عدل تو به نوبهار ماند

شمارهٔ ۵۵ - مدیح مسعود: ای شاه سال و ماه تو بر تو خجسته باد

شمارهٔ ۵۶ - تهنیت جشن مهرگان: خسروا شبهای عمرت روز باد

شمارهٔ ۵۷ - حسب حال: کدام رنج که آن مرمر انگشت نصیب

شمارهٔ ۵۸ - خیر باد شغل و سفر: ای خواجه دل تو شادمان باد

شمارهٔ ۵۹ - مدح سید محمد ناصر: شعر سید محمد ناصر

شمارهٔ ۶۰ - شکوه از دوری مظفر: ای مظفر فراق یافت ظفر

شمارهٔ ۶۱ - به ابوالفرج نوشته: بوالفرج ای خواجه آزاد مرد

ر

شمارهٔ ۶۲ - مدح خواجه بوسعد: خواجه بوسعد عمدة الملکی

شمارهٔ ۶۳ - ایام شادخواری: ای بسا شب که تا به روز سپید

شمارهٔ ۶۴ - مدح: سرفرازا ز خدمت تا شدم دور

شمارهٔ ۶۵ - خنده جام و گریه شمشیر: اگر بخندد در دست من قدح نه عجب

شمارهٔ ۶۶ - ثناگری: ای نظم تو چو رای بگذشته از اثیر

ز

شمارهٔ ۶۷ - اندرز: در نشیب آمدی مجوی فراز

شمارهٔ ۶۸ - ستایش: همایون باد این فرخنده طارم

شمارهٔ ۶۹ - ستایش و تشجیع خویش: تو ای تن برامش میا و مرو

شمارهٔ ۷۰ - حسب الحال: منم امروز بسته در سمجی

س

شمارهٔ ۷۱ - مرثیه عطای یعقوب: عطای یعقوب از مرگ تو هراسیدم

شمارهٔ ۷۲ - بر فوت محمد علوی: بر وفات محمد علوی

ش

شمارهٔ ۷۳ - توصیف پیل: عجب از دیو پیکری کاو را

شمارهٔ ۷۴ - نبشتن ز گفتن مهمتر شناس: نبشتن ز گفتن مهمتر شناس

شمارهٔ ۷۵ - یک زمان در بهشت: یک زمان در بهشت بودم دوش

شمارهٔ ۷۶ - تلون چرخ: چرخ هر لحظه ای دگر گردد

شمارهٔ ۷۷ - مرثیت: خون همی بارم از دو دیده سرد

شمارهٔ ۷۸ - مدح: سخا زریست کز همت زند رای تو بر سنگش

ع

شمارهٔ ۷۹ - تقاضای تیول: خسروا بود و هست خواهد بود

غ

شمارهٔ ۸۰ - برتری قلم به تیغ: فلک اندر دمید پنداری

ق

شمارهٔ ۸۱ - در ده روشن رحیق: ای صنم ماهروی در ده روشن رحیق

ک

شمارهٔ ۸۲ - پیری: گر کنم جامه ها ز پیری چاک

شمارهٔ ۸۳ - خشک و خالی: از من و تو همی بخواهد ماند

ل

شمارهٔ ۸۴ - با این همه شهرت: معروف تر از من به جهان نیست خردمند

شمارهٔ ۸۵ - چشم و بینی ببست عزرائیل: جای تحسین چو دست مرگ از این

شمارهٔ ۸۶ - بوالفضایل: والا مردست بوالفضایل

م

شمارهٔ ۸۷ - دست بدان قبضه خنجر زدیم: گردن و گوش غزل و مدح را

شمارهٔ ۸۸ - از بخت همیشه سرنگونم: از بخت همیشه سرنگونم

شمارهٔ ۸۹ - نداند حقیقت که من کیستم: چه کین است با من فلک را بدل

شمارهٔ ۹۰ - ز بیم بلا آنچه دانم نگویم: ضعیفم به جان وز ضعیفی چنانم

شمارهٔ ۹۱ - ای جوانی تو را کجا جویم: ای جوانی تو را کجا جویم

شمارهٔ ۹۲ - شکوه از موی: پیوسته من از سپید مویی

شمارهٔ ۹۳ - حقگزاری از خواجه مظفر: از خواجه مظفر کریوه

شمارهٔ ۹۴ - هزل: بتی یافتم دوش گفتم به حرص

شمارهٔ ۹۵ - از زبان ملک ارسلان گوید: من مایه عدل و مایه جودم

شمارهٔ ۹۶ - مدح و شکران: چه خدمت کرد شاها بنده تو

شمارهٔ ۹۷ - ستایش: ملکا بنشین بر تخت به کام

شمارهٔ ۹۸ - ثناگستری: ابرم که همی ز دریا بردارم

شمارهٔ ۹۹ - ستایشگری: ای بزرگی که همتت گوید

شمارهٔ ۱۰۰ - مدح: ای تو بحر و فضایل تو درر

شمارهٔ ۱۰۱ - ای بخت بد: ای بخت بد که هیچ نبودم من از تو شاد

شمارهٔ ۱۰۲ - به خواجه ابراهیم: ای نسیم صبا تحیت من

شمارهٔ ۱۰۳ - مرثیت امیر یعقوب: از وفات امیر یعقوبم

ن

شمارهٔ ۱۰۴ - مطایبه: این چنین روز مر حریفان را

شمارهٔ ۱۰۵ - مدیح: چو من جریده اشعار خویش عرض کنم

شمارهٔ ۱۰۶ - ثناگری: به خدمت آمد فرخنده فصل فروردین

شمارهٔ ۱۰۷ - مطایبه: دوشم جمازه به کف آمد کش

شمارهٔ ۱۰۸ - ای خوشا در بوستان با دوستان: بوستان شد همچو روی دوستان

شمارهٔ ۱۰۹ - بخل کوه: گر چه پیوسته همه از زر و سیم

شمارهٔ ۱۱۰ - پند: راز در گرمی سخن زنهار

شمارهٔ ۱۱۱ - وصف ناچخ شاه: ای عجب ناچخ دو مهره او

شمارهٔ ۱۱۲ - مدح سید رئیس ابن حسن: افتخار زمین و فخر و زمن

شمارهٔ ۱۱۳ - به ابوالفرج رونی نویسد: ای خواجه بوالفرج نکنی یاد من

شمارهٔ ۱۱۴ - چون بدیدم به دیده تحقیق: چون بدیدم به دیده تحقیق

و

شمارهٔ ۱۱۵ - ستایش: ای گشته ملک ساکن ز امر روان تو

شمارهٔ ۱۱۶ - بهار نو: ملک نو و شاه نو نوروز و بهار نو

شمارهٔ ۱۱۷ - ثناخوانی در کوهسار: در کوه پیش کبکان خواندم ثنای تو

شمارهٔ ۱۱۸ - ضرورت: ای به تو گشته دل خرم قوی

ه

شمارهٔ ۱۱۹ - تبارک الله ازین بخت و زندگانی من: تبارک الله ازین بخت و زندگانی من

شمارهٔ ۱۲۰ - درخواست حضور یکی از دوستان: ای به فضل و کفایت و دانش

شمارهٔ ۱۲۱ - اثر بخت و طالع: گویند که نیکبخت و بدبخت

شمارهٔ ۱۲۲ - مدح سیف الدوله محمود: رسید نامه فتح و ظفر ز شاهنشاه

شمارهٔ ۱۲۳ - در زندان: روزن سمج مرا ز گردش گردون

شمارهٔ ۱۲۴ - وصف کتاب: ای کتاب مبارک میمون

ی

شمارهٔ ۱۲۵ - به غرابی شاعر فرستاده: ای غرابی غریب نظمی تو

شمارهٔ ۱۲۶ - مدح عبدالحمید بن احمد: ای فلک ار جای فرشته شدی

شمارهٔ ۱۲۷ - توسل: ای به تو برپای شهریاری

شمارهٔ ۱۲۸ - مدح خواجه ابوالقاسم: ای قلم دست خواجه را شایی

شمارهٔ ۱۲۹ - مدیح خواجه ابوالفتح: این دو شغل برید و عرض به تو

شمارهٔ ۱۳۰ - فرامش گشت رسم شادمانی: بر آن افراخته کوهم که گویی

شمارهٔ ۱۳۱ - مرثیت یکی از سخنوران: گفتم تو مرا مرثیت کنی

شمارهٔ ۱۳۲ - آفت مردمی پشیمانی است: ما به هر مجلسی ز تو زده ایم

شمارهٔ ۱۳۳ - ای خروس: ای خروس ایچ ندانم چه کسی

شمارهٔ ۱۳۴ - خطاب به روزن زندان: ای دلارای روزن زندان

شمارهٔ ۱۳۵ - سخن بی تکلف: ای بد از نیک فرق کرده بسی

شمارهٔ ۱۳۶ - شکر مر او را که نه ای زشت روی: عین زمانی تو به تدبیر و رای

شمارهٔ ۱۳۷ - وصف طبیعت: گفتم چو فرو شد آفتاب از که

شمارهٔ ۱۳۸ - گوشت قربان: عاقبت یار عاشقان آخر

شمارهٔ ۱۳۹ - در مدح سیف الدوله محمود: شها خورشید کیهانی چراغ آل محمودی

شمارهٔ ۱۴۰ - شکران: مهترا از بزرگی آن کردی

شمارهٔ ۱۴۱ - ای شعر محمد خطیبی: ای شعر محمد خطیبی

شمارهٔ ۱۴۲ - مجازات باد خزان: گرد باد خزان کرد به ما به رحیل آری

شمارهٔ ۱۴۳ - شکوه از سعایت ابوالفرج: بوالفرج شرم نامدت که بجهد

شمارهٔ ۱۴۴ - قطعه: ز اقبال تو شاها گفت خواهم