گنجور

شمارهٔ ۴۱۷

 
امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات
 

مرا باز از طریق ساقی خود یاد می آید

غم دیرینه بازم در دل ناشاد می آید

از این سو می رسد هجرش کشیده تیغ در کشتن

وزان سو سوبختم از بهر مبارکباد می آید

بسوز، ای عاشق خسته که آن بی مهر می آید

بنال، ای بلبل مسکین که آن صیاد می آید

فرو خوردن نمی آرم فغان زار خود پیشش

که سگ چون دزد را دریافت در فریاد می آید

برو، ای خواب، یار من نه ای، زیرا که من امشب

سر زلف پریشان کسی ام یاد می آید

ز بیش می کشد بادم، رواقم باش گو،باری

من این روزن نمی خواهم که این سو باد می آید

فراموشم نمی گردد سر زلف چو شمشادش

که بوی غایب خویشم ازان شمشاد می آید

خرابم کرده بود و رفته بود او، ای مسلمانان

که باز آن یار بدخویم بر آن بنیاد می آید

چنانت دوست می دارم که غیرت می برد جانم

ز تو بر دیگری گر خود همه بیداد می آید

جگر سوز است مشنو، جان من، افسانه خسرو

کز او بوی دل شوریده فرهاد می آید

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

کانال رسمی گنجور در تلگرام