گنجور

رباعی شمارهٔ ۳۹

 
خیام
خیام » رباعیات
 

فصل گل و طرف جویبار و لب کشت

با یک دو سه اهل و لعبتی حور سرشت

پیش آر قدح که باده نوشان صبوح

آسوده ز مسجدند و فارغ ز کنشت

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۷ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

فرهاد نوشته:

اانسان در میماند از زیبایی و روانی بیان و در عین حال چر معنی بودن شعر که نشان از عمق درک شاعر از مفهوم زندگی دارد. و صد البته شجاعتی که آن رمز را به این آشکاری بیان کند.

مهرگان نوشته:

چرا اون اقایونی که شهر های حضرت خیام رو به دین ربط میدن اینجا اظهار نظر نکردن؟

امین کیخا نوشته:

خیام البته از می انگور سروده ولی اگر بخواهید بیشتر از او بدانید اول کتاب نوروزنامه رابخوانید او ناگروا نیست ازرم واحترام پیامبر را بجای اورده است ولی او حکیم است و حکیمان را ما ارزیاب نیستیم ما کسی نیستیم حکیمان را حکیمان ارزیابند

امین کیخا نوشته:

طرف به معنی کنار ریشه عربی دارد اما طرف به معنی کمربند و همیان فارسی است مثل طرف بر بستن که یعنی همیان به کمر بربستن

حاجیکلایی نوشته:

با درود به سروران عزیز
حیفم اومد این شعر عطار را برای دوستان عزیزم نگدارم:
ره میخانه و مسجد کدام است
که هر دو بر من مسکین حرام است
ورای مسجد و میخانه راهیست
بجویید ای عزیزان کین کدام است

فرهاد نوشته:

با درود

رهی جز کعبه و بتخانه می پویم که می بینم
گروهی بت پرست اینجا ومشتی خود پرست انجا

به گمانم از مولانا باشد

بهرام مشهور نوشته:

در بیشتر اشعار نابغه ای همچون خیّام ملاحظه می کنیم همواره مسجد و کنشت را کنار هم آورده گویا می خواهد از راز مشابهات این دو نکته ها باز گوید ؟

کانال رسمی گنجور در تلگرام