گنجور

رباعی شمارهٔ ۱۳۴

 
خیام
خیام » رباعیات
 

یک چند به کودکی باستاد شدیم

یک چند به استادی خود شاد شدیم

پایان سخن شنو که ما را چه رسید

از خاک در آمدیم و بر باد شدیم

 

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی) | شعرهای مشابه | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

حاشیه‌ها

تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

khakham نوشته:

یک چند ز استادی خود شاد شدیم

پاسخ: نسخه‏ی تصحیحی محمدعلی فروغی و قاسم غنی همین است: «به»

ناشناس نوشته:

az khak bar amadim o dar khak shodim.

آراس نوشته:

” به استادی خود ” درسته. در اون زمان ” به ” کاربردی به معنا ” از” در دوران ما داشته.

آز خاک در آمدیم و بر باد سدیم درسته. بر باد شدن هم قافیه رو درست می کنه و هم کنایه از هیچ شدنه . امروز هم عبارت برباد رفتن کاربرد داره.

ویرایش جدید ساغر