گنجور

رباعی شمارهٔ ۱۲۶

 
خیام
خیام » رباعیات
 

تا چند اسیر عقل هر روزه شویم

در دهر چه صد ساله چه یکروزه شویم

در ده تو بکاسه می از آن پیش که ما

در کارگه کوزه‌گران کوزه شویم

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

ف-ش نوشته:

تا چند اسیر عقل هرروزه شویم….
این عقل هرروزه که در این رباعی به آن اشاره شده با آن عقل کلی که انسان را از آسیب حفظ میکند ویا اورا براه درست میبرد تفاوتی دارد که تو جه به آن سوءتفاهم بین اهل معرفت و دیگران را برطرف میکند مولوی درین باره گفنه:
عقل دو عقل است اول مکسبی
که درآموزی به مکتب چون صبی
عقل دیگر بخشش یزدان بود
چشمه آن درمیان جان بود
عقل مکسبی یا عقل روزمره یاعقل معاش گاه حیله گرانه است وراه ارضای تمایلات خود خواهانه وسوء استفاده را نشان میدهد ودر بعضی دراثر آموختگی وتجربه قویست این عقل است که اهل معرفت به آن بها نمیدهند وگرنه عقل عالی که به قول مولوی بخشش یزدانست و راه وچاه را نشان میدهد اسارت بار یا مذموم شناخته نمیشود

فرهاد نوشته:

به گفته خیام در این رباعی (که البته مستقل از گفته های مولوی است) یا بایستی اسیر عقل هر روزه شد، یا انکه کاسه می را چسبید پیش از آنکه کوزه شد! همین.

فرهاد نوشته:

منظور از “عقل هر روزه” گرفتاری روزمره است. عقل در اینجا به معنی نیروی درک و فهم نیست. عقل = بستن دست و پا، بندی که با آن زانوی شتر میبندند.

کانال رسمی گنجور در تلگرام