گنجور

غزل شمارهٔ ۳۹۶

 
خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی » غزلیات
 

صوفی اگرش بادهٔ صافی نچشانند

صاحبنظران صوفی صافیش نخوانند

بنگر که مقیمان سراپردهٔ وحدت

در دیر مغان همسبق مغبچگانند

رو گوش کن از زمزمهٔ ناله ناقوس

آن نکته که ارباب خرد واله از آنند

در حلقهٔ رندان خرابات مغان آی

تا یکنفس از خویشتنت باز رهانند

از کعبه چه پرسی خبر اهل حقیقت

کاین طایفه در کوی خرابات مغانند

از مغبچگان می‌شنوم نکتهٔ توحید

و ارباب خرد معنی این نکته ندانند

سر حلقهٔ رندان خرابات چو خواجوست

زان همچو نگینش همه در حلقه نشانند

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

علی عطارنژاد نوشته:

درود بر خواجوی بزرگ مایه ی مباهات شهر و دیار تا ابد جاودانم کرمان..با دقت در تک تک ابیات این غزل میتوان تاثیر پذیری حافظ از خواجو را بهتر و بیشتر درک نماییم..به راستی که نزدیک ترین زبان به زبان شعری خواجو متعلق به حافظ است..

شمس الحق نوشته:

کاملاً درست است و بر اساس بیت مشهور زیر حافظ خود بر این امر صحه مینهد :
استاد سخن سعدیست نزد همه کس اما / دارد سخن حافظ طرز غزل[طرز سخن] خواجو
در واقع این بد شانسی خواجوست که در شیراز و در فاصله زمانی میان سعدی و حافظ اقامت داشته و در همین شهر در محل دروازه قران مدفون است . دروازه قران شیراز که ورودی سابق شهر شیراز است در محلی بنام تنگه الله اکبر قرار دارد و بیت زیر را احتمالاً یک شاعر خوش ذوق کرمانی سروده است :
تن خواجوی کرمانی به شیراز / به تنگ افتاده است الله اکبر

کانال رسمی گنجور در تلگرام