گنجور

وله ایضا یمدح الملک الاعظم علاء الدین

 
خاقانی
خاقانی » دیوان اشعار » قصاید و قطعات عربی
 

وها فارسیا بالحجازی اشفع

واحضر کسری ثم نعمان اتبع

عرش ذری سبلان ام فلک العلی

و فی ظلها الارواح و النور جمع

اثامنة الجنات للنفس موعد

و رابعة الافلاک للشمس موضع

نعم فلک بل جنة فی ذراهما

لعیسی مب بل لادریس مربع

اقاف به العنقاء ام ارض رحمة

لمء حیات الاریحیات منبع

اجودی جود منتهی سفن النهی

لها لطور ظل بل لها النیل مصنع

تری مکة الدنیا بها کعبة الهدی

یصاد المنی من زمزم‌الفصل مشرع

و تلقی سماء المجد فی درجاتها

نجوم المعالی تستقیم و ترجع

فذورتها للجود و الباس منجم

و عرصتها للجن و الانس مفزع

لها اعنت الدنیا فعن وقوفها

علی حالتی قن یحط و یرفع

لابهة الملک المعظم فوقها

تکاد الرواسی دونها تتصدع

کان اللیالی موقف لدعائه

لها الشهب صوم و السموات رکع

غداه استعار و احلبة الملک فاعبدوا

عراة و عرف المسک لا یتضوع

فوا عجبا اسعی جنا فی جنابه

هل‌النمل تعلو العرش و النمل طلع

هو الملک و الزوجان رابعهم انا

فرابعهم یرضی الوصید و یخضع

انا النبت انمانی بغیث سخائه

فنبت الکدی ینمو اذا الغیث یهمع

انا الماء اعلانی بشمس نواله

فماة الزبی تعلوا ذالشمس تطلع

هوالبحر دوالجزر و المد فی الندی

کذلک داب الله یعطی و یمنع

مصالح نشوالطفل تعرف طیره

فتفطمه رفقا به ثم یرضع

بواعث حرص المرء نار و صخرة

فال صخرة تروی و لاالنار تشبع

لقد نلت من جدواه کل مغبة

الی ان حوانی مشرع الخضر ارتع

سقیت علی نعماه فی نهل الندی

فلا غللا ارجو و لا بعدا طمع

نهایة فعل الخمر سکر معاقر

فما زاد فوق السکر فهو مضیع

دوام نعیم بالزوال مخبر

و کنز دواء اللطباع مصدع

بدات بفرض المدح ثم شفعته

بسنة شکری ثم ها اتطوع

ثناء اتی من المعی منقح

بدتها کلمع البرق بی هوالمع

فلا غروان یروی بما انا حکته

لاجی علاء الدین قرم سمیدع

نظام المعالی من خراسان سید

عریف وفی صقع‌العراقین مصقع

فشب قوام الملل والملک یرتدی

و شاب لسان الحق و الحق یصدع

فتی عالم هاد وزیر کانه

کلیم و هارون و خضر و یوشع

له ید فضل زیدها العلم والحجی

فقس لها ظفر و سحبان اصبع

دعانی قریع الدهر هذا فهزنی

فقلت یدالتقریع مالی تقرع

ایخفی علی الصدر المحقق اننی

امیر المعانی فی الصناعة مبدع

اری من یزکی نفسه خاملا و من

یری فضل رب عنده فهو اورع

لقد سرنی بالذکر سرا و سائنی

باعلان نکث شرحه یتوسع

کان علاء الدین حافظ دهرنا

حوی سمتاد هر تریح و توجع

کذا عسل عقباه لسع لقلبه

فمن قبل یشفی ثم من بعد یلسع

الا اسمع‌الله العلاء مسرة

فیسمع ما یلتذ ثم یسمع

الوذ بذی التاجین کیخسرو الهدی

تزل له ایران والترک یخشع

نطقت اذت لاحت لوامع مجده

فلا بدان الدیک فی‌الصبح یصقع

اتا نی وهاج الشوق لی نحو بابه

مثال باقلام الجواد موقع

ایجدی اشتیاقی والموانع جمة

ویبد وسباقی والجواد مدقع

انصرة دین‌الله اشتاق ان یری

جمال المعالی فهو للجود مربع

واخشی مناواة الزمان و صرفه

یعوق الفتی عن مبتغاه و یردع

بقیت بقاء الدهر و الدهر خاضع

و دمت دوام العصر و العصر طیع

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

کانال رسمی گنجور در تلگرام