زلیخا داشت از دل بر جگر داغ

ز نومیدی فزودش داغ بر داغ

بود هر روز را رو در سفیدی

بجز روز سیاه نامیدی

پدر چون بهر مصرش خسته‌جان دید

علاج خسته‌جانیش اندر آن دید

که دانایی به راه مصر پوید

علاجش از عزیز مصر جوید

ز نزدیکان یکی دانا گزین کرد

به دانایی هزارش آفرین کرد

بداد از تحفه‌ها صد گونه چیزش

به رفتن رای زد سوی عزیزش

پیامش داد کای دور زمانه

تو را بوسیده خاک آستانه!

به هر روز از نوازش‌های گردون

عزیزی بر عزیزی بادت افزون!

مرا در برج عصمت آفتابی‌ست

که مه را در جگر افکنده تابی‌ست

ز اوج ماه برتر پایه‌ی او

ندیده دیده‌ی خور سایه‌ی او

کند پوشیده رخ مه را نظاره

که ترسد بیندش چشم ستاره

جز آیینه کسی کم‌دیده رویش

بجز شانه کسی نبسوده مویش

نباشد غیر زلفش را میسر

که گاهی افکند در پای او سر

جمال او ز گل دامن کشیده

که پیراهن به بدنامی دریده

نپوید در فروغ مهر یا ماه

که تا با او نگردد سایه همراه

گذر بر چشمه و جوی‌اش نیفتد

که چشم عکس بر رویش نیفتد

سرافرازان ز حد روم تا شام

همه از شوق او خون‌دل آشام

ولی وی در نیارد سر به هر کس

هوای مصر در سر دارد و بس

عزیز مصر چون این قصه بشنود

کلاه فخر بر اوج فلک سود

تواضع کرد و گفتا: «من که باشم

که در دل تخم این اندیشه پاشم؟

ولی چون شه مرا برداشت از خاک

سزد گر بگذرانم سر ز افلاک»

چو داناقاصد این اندیشه بشنید

به سجده سرنهاد و خاک بوسید

که: «ای مصر از تو دیده صد عزیزی!

ز تو کشت کرم در تازه‌خیزی!

مراد وی قبول خاطر توست

خوش آن کس کو قبول خاطرت جست!

چون آن میوه خورای خوانت افتاد

به زودی پیش تو خواهد فرستاد»