گنجور

۲- ابوعبداللّه الحسین بن علی بن ابی طالب، رضی اللّه عنهما

 
هجویری
هجویری » کشف المحجوب » بابٌ فی ذکر أئمَّتِهِم من اهل البیت
 

و منهم: شمع آل محمد، و از جملهٔ علایق مجرد سید زمانه خود، ابوعبداللّه الحسین بن علی بن ابی طالب، رضی اللّه عنهما

از محققان اولیا بود و قبلهٔ اهل بلا و قتیل دشت کربلا و اهل این قصه بر درستی حال وی متفق‌اند که تا حق ظاهر بود مر حق را متابع بود چون حق مفقود شد شمشیر بر کشید و تا جان عزیز فدای شهادت خدای عزّ و جلّ نکرد نیارامید.

و رسول را علیه السّلام اندر وی نشانهایی بود که او بدان مخصوص بود؛ چنان‌که عمر بن الخطاب رضی اللّه عنه روایت کند که: روزی به نزدیک پیغمبر علیه السّلام اندر آمدم. وی را دیدم حسین را بر پشت خود افکنده بود و رشته‌ای اندر دهان خود گرفته و سر رشته به دست حسین داده؛ تا حسین می‌رفت و وی علیه السّلام از پس حسین به زانوها می‌رفت. من چون آن بدیدم گفتم: «نِعْمَ الجَمَلُ جَمَلُک یا باعبدِاللّهِ.» پیغمبر گفت، علیه السّلام: «نِعمَ الرّاکبُ هو یا عمرُ.»

و وی را کلام لطیف است اندر طریقت حق، و رموز بسیار و معاملت نیکو. از وی روایت آرند گفت: «أشْفَقُ الإخوانِ عَلَیک دینُکَ.»

شفیق‌ترین برادران تو بر تو دین توست؛ از آن‌چه نجات مرد اندر متابعت دین بود و هلاکش اندر مخالفت آن. پس مرد خردمند آن بود که به فرمان مشفقان بود و شفقت آن بر خود بداند و جز بر متابعت آن نرود و برادر آن بود که نصیحت نماید و در شفقت نبندد.

و اندر حکایات یافتم که روزی مردی به نزدیک وی آمد و گفت: «یا فرزند رسول خدای عزّ و جلّ مردی درویشم و اطفال دارم مرا از تو قوت امشب می‌باید.» حسین وی را گفت: «بنشین که ما را رزقی در راه است تا بیارند.» بسی برنیامد که پنج صُرّه بیاوردند از نزد معاویه اندر هر صرّه‌ای هزار دینار و گفتند که: «معاویه از تو عذر می‌خواهد و می‌گوید: این قدر در وجه کهتران صرف فرماید کرد تا بر اثر این، تیمار نیکوتر داشته آید.» حسین رضی اللّه عنه اشارت کرد که: «بدان درویش دهید.» آن پنج صره بدو دادند و از وی عذرها خواست که: «بس دیر ماندی، و این بس بی خطر عطایی بود که یافتی و اگر ما دانستیمی که این مقدار است تو را انتظار ندادیمی. ما را معذور دار؛ که ما از اهل بلاییم و از همه راحت دنیا باز مانده‌ایم و مرادهای دنیای خود گم کرده‌ایم و زندگانی به مراد دیگران می‌باید کرد.»

و مناقب وی اشهر آن است که بر هیچ کس از امت پوشیده باشد. واللّه اعلم.

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

ع نوشته:

سلام
وجدان چگونه میتواند قبول کند که حضرت اباعبدالله از معاویه پول بگیرد ؟

مهدی نوشته:

بسی جای تاسف هست که ایشون دقت لازم رو نداشتن برای تهلیل شنیده ها.
هرچند که گفته ایشون از روی اثار و دریافتی های کسب شده شخصی هست ولی جای تعجب ایتجاست برای کسی که اهل علم و یا طالب علم و دوستدار خاندان رسول صل الله هست ، چرا تامل در شنیده و تامل در گفتار نداشتن در این مطلب.

امین نوشته:

دوستان توجّه فرمایید که حضرت حسین (ع) از معاویه پول نگرفت و در جا آن را به درویش حواله داد. به هر حال میان اهل بیت و معاویه پیمانی بود و امام حرمت پیمان با خلیفه را نگه می داشته اند لکن، عطای معاویه را از سر خود باز کردند که از چند وجه عملی حکیمانه بوده است.

عباس فتحی نوشته:

درجریان سفر معاویه به مدینه هدایای زیادی به امام پیشکش شد ولی امام نپذیرفت ازطرفی معاویه بخشنامه داده بود سهم بیت المال ومواجب طرفداران ال علی قط ع شود شهادت امام حسن سب لعن علی عدم استخدام محبان علی همه زیر سر معاویه بود نه حقی ظاهر بود جزاسلام وارونه ونفاق نه ساحت واندیشه امام موافق اعمال معاویه بودچه برسد صره ای بپذیرد بااندک سواد تاریخی می شود پی به این حکایت بی اساس که دوران معاویه توسط جاعلان حرفه ای مزدور درست میشد برد جناب هجویری هم بدون تامل و ناخواسته طرفداری بدکرده است کدام امامی درجهان سراغ داریم همه چیزش را بخاطر خدافناکند

عباس فتحی نوشته:

درجواب برادر امین گفته میشود بعد صلح امام حسن معاویه تمام عهد پیمان خودرا شکست علنا درکوفه اعلام داشت هدف من درجنگ باشما جز حکومت چیزی دیگری نبود پایبندی به پیمان یک طرفه الزام ندارد فقط شرایط برخورد اجتماعی بااین چهره مزور مهیا نبود درفرمایش اماحسن اولویت جنگ با وی بارهارودرو یاداوری تاکید شده است

کانال رسمی گنجور در تلگرام