گنجور

غزل شمارهٔ ۷۱

 
هلالی جغتایی
هلالی جغتایی » غزلیات
 

شیشه می دور ازان لبهای میگون می گریست

تا دل خود را دمی خالی کند، خون می گریست

دوش بر سوز دل من گریها می کرد شمع

چشم من آن گریه را می دید و افزون می گریست

آن نه شبنم بود در ایام لیلی، هر صباح

آسمان شب تا سحر بر حال مجنون می گریست

سیل در هامون، صدا در کوه، میدانی چه بود؟

از غم من کوه می نالید و هامون می گریست

چیست دامان سپهر امروز پر خون از شفق؟

غالبا امشب ز درد عشق گردون می گریست

بر رخ زردم ببین خطهای اشک سرخ را

این نشانیهاست کامشب چشم من خون می گریست

شب که میخواندی هلالی را و میراندی بناز

در درون پیش تو می خندید و بیرون می گریست

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

کانال رسمی گنجور در تلگرام