گنجور

غزل شمارهٔ ۱۱

 
هلالی جغتایی
هلالی جغتایی » غزلیات
 

یار ما هرگز نیازارد دل اغیار را

گل سراسر آتشست، اما نسوزد خار را

دیگر از بی‌طاقتی خواهم گریبان چاک زد

چند پوشم سینهٔ ریش و دل افگار را؟

بر من آزرده رحمی کن، خدا را، ای طبیب

مرهمی نه، کز دلم بیرون برد آزار را

باغ حسنت تازه شد از دیدهٔ گریان من

چشم من آب دگر داد آن گل رخسار را

روز هجر از خاطرم اندیشهٔ وصلت نرفت

آرزوی صحت از دل کی رود بیمار را؟

حال خود گفتی: بگو، بسیار و اندک هر چه هست

صبر اندک را بگویم، یا غم بسیار را؟

دیدن جانان دولتی باشد عظیم

از خدا خواهد هلالی دولت دیدار را

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | منبع اولیه: منبع هلالی | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

سیاوش نوشته:

وزن مصرع اول بیت آخر اشتباه است، خواهش میکنم آن را اصلاح بفرمایید

نورالله وثوق نوشته:

بایدبیت آخر غزل اینگونه باشد تا وزنش درست گردد:
دیدن رخسار جانان دولتی باشد عظیم
از خدا خواهد هلالی دولت دیدار را

صمیم نوشته:

شاعر هلالی دلی پرخونی از اغیار داشته.در اکثر اشعار از کلمات اغیار و خار بسیار استفاده نموده

کانال رسمی گنجور در تلگرام