حمیدرضا نوشته:

این ابیات بخشی از غزلی هستند که بنابر گفته‏ی کتاب «میراث فرهنگی و ادبی انجوی شیرازی» صفحه‏ی ۱۱۷ در برخی از نسخ دیوان حافظ آورده شده. ابیات دوم و سوم غزل با جستجو در اینترنت یافت شده.
از دوستان اگر کسی متن کامل غزل را در اختیار دارد، لطفاً در حاشیه نقل کند تا متن را کامل کنیم.

Mehregan نوشته:

ما برفتیم، تو دانی و دل غمخور ما
بخت بد تا به کجا می برد آبشخور ما

از نثار مژه چون زلف تو در زر گیرم
قاصدی کز تو سلامی برساند بر ما

به دعا آمده ام هم به دعا دست برار
که وفا با تو قرین باد و خدا یاور ما

فلک آواره به هر سو کندم می دانی؟ رشک می آیدش ازصحبت جان پرورما

گرهمه خلق جهان برمن وتوحیف برند بکشد از همه انصاف ستم داور ما

روز باشد که بیاید به سلامت بازم
ای خوش آن روز که آید به سلامی برما

به سرت گرهمه آفاق به هم جمع شوند نتوان برد هوای تو برون از سرما

تا زوصف رخ زیبای توما، دم زده ایم
ورق گل خجل است از ورق دفتر ما

هرکه گوید کجا رفت خدا را حافظ
گو به زاری سفری کرد و برفت از بر ما
—
پاسخ: با تشکر از زحمت شما، متن غزل کامل شد با تصحیح مصرع اول بیت آخر که «هرکه گوید کجا رفت خدا را حافظ»، «هر که گوید [که] کجا رفت خدا را حافظ» درج شد.

حسین نوشته:

سلام، من کلاً از شعر خیلی سر در نمی آرم، ولی یه جایی و یه جوری برای اینکه ببینم عاقبت کارم تو یه چیزی چی می شه، خیلی اتفاقی یه فال انداختن به ما که این شعر توش بود، بعد بنظرم اومد خیلی بی ربط با وضیعت من نیست، یکی لطف کنه به گه معنیش یعنی چی، ببینیم آخر کار ما چی شه! ممنون! (tehranica@gmail.com)