گنجور

غزل شمارهٔ ۱۲۲

 
حافظ
حافظ » غزلیات
 

هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست

که آشنا سخن آشنا نگه دارد

دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای

فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد

گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان

نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بینی

ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد

چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت

ز دست بنده چه خیزد خدا نگه دارد

سر و زر و دل و جانم فدای آن یاری

که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد

غبار راه راهگذارت کجاست تا حافظ

به یادگار نسیم صبا نگه دارد

 

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) | شعرهای مشابه | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

حاشیه‌ها

تا به حال ۸ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

حمیدرضا نوشته:

مصرع اول بیت دوم، مصرع اول بیتی از سعدی است:

«حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست
یکی تمام بود مطلع بر اسرارم»

غزل ۳۸۶

سعدی نوشته:

البته در نسخه های مختلف تغییر اندکی است، اما عموم بر همین است ککه حافظ مصرعی را از سعدی گرفته است :
«حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست
یکی تمام بود مطلع بر اسرارم»

نعیمه بانو نوشته:

سلام،خسته نباشید،تقریبا همه ابیات جابه جا هستند!لطفا تصحیخ بفرمایید
ترتیبشان را عرض خواهم کرد
اگر از بالا تا پایین را در حال حاضر به ترتیب شماره ۱ تا ۸ بدهیم،حال ترتیب درست بدین گونه هست:
۱
۴
۲
۷
۵
۳
۶
۸
با تشکر

مسکین عاشق نوشته:

سلام
به نظر بنده در بیت اول منظور خواجه از جانب اهل خدا اشاره و تلمیح از این ایه قران دارد که خداوند می فرماید :
یا لیتنی ما فرت فی جنب الله
به نظر بنده منظور خواجه این است که هرکسی نسبت به جنب الله یا همان جانب اهل خدا ، معصیت نکند و برای یاری جنب الله که طبق روایات امام علی علیه السلام است کوتاهی نکند خداوند او را از تمامی بلاهایی مثل گمراهی کفر شرک و … حفظ می کند.

هنر ناز کشیدن؛ هنر قهر کردن - شهروند دردمند نوشته:

[…] گرت هواست که معشوق نگسلد پیوند     نگاه دار سر رشته تا نگه دارد (حافظ) […]

محمود نوشته:

دوست عزیز لطفا حافظ را آلوده عوالم لاهوتی نفرمایید!
.
.
خواجه میفرمایند:
می دو ساله و محبوب چهارده ساله
همین بس است مرا صحبت صغیر و کبیر
«حالا بفرمایید این محبوب چهارده ساله به کدام آیه قرآن اشاره میکند؟»
گویا خواجه میدانسته است که بعدها کسانی می آیند که که سعی میکنند با سریشم حافظ را عارف کنند.. لذا چنین زیبا به این آیندگان پاسخ میدهد:

من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم
صد بار توبه کردم و دیگر نمی‌کنم

باغ بهشت و سایه طوبی و قصر و حور
با خاک کوی دوست برابر نمی‌کنم!!

پیر مغان (روحانی زرتشتی) حکایت معقول میکند
معذورم ار محال تو (ای مبلّغ اسلام) باور نمیکنم

M.R.A نوشته:

با سلام ، جناب آقای محمود ، لطفا ابتدا شعر را درست متوجه شوید بعد در موردش حرف بزنید ، چهارده ساله یعنی چهار تا ده سال می باشد که می شود چهل سال و منظور پیامبر اسلام می باشد که در چهل سالگی به نبوت رسیدند و منظور از می دو ساله هم فرآن کریم می باشد که در مدت دو سال نازل شده است .
ثانیا : با دید سطحی اشعار حافظ را ننگرید ، می و ساغر و باده و … در اشعار حافظ مفاهیم عرفانی دارند و منظور این می های مست کننده و زایل کننده عقل نیستد . می و باده ی حافظ مست می کند اما مست معشوق حقیقی که خداست و عارف را از زمین و تمایلات مادی رهانیده و غرق معشوق می کند .
با تشکر

M.R.A نوشته:

ضمنا عارف ، خدا را فقط به خاطر خودش دوست دارد نه بخاطر رهایی از جهنم و رسیدن به بهشت ، بهمین خاطر است که حافظ باغ بهشت و سایه طوبی و قصر و حور را با خاک کوی دوست برابر نمی‌کند

گنجور در فیس‌بوک