Nader Bazzazieh نوشته:

mordan o khaki shodan behtar ke “bi” to zistan
—
پاسخ: کلمه‌ی «با» در مصرع مورد اشاره با «بی» جایگزین شد. در هر صورت اگر از دوستان کسی به نسخه‌ی معتبر یا تصحیح شده‌ی کاغذی دیوان عراقی دسترسی دارد لطفاً این مصرع و درست آن را با استناد به نسخه‌ی در دسترس ذکر کند تا در صورت تحریف اشتباه به استناد منطق کلمه‌ی قبلی بازگردانده شود.

بصیری نوشته:

با درود و تهیات فراوان به جمع ادب دوستان گنجور
در پایان مصرع دوم از بیت دوم غزل شماره یکِ دیوان عراقی علامت سئوال آمده است.
اولاً این مصرع: «وارنه بر خاک در تو ره کجا یابد صبا» سئوالی نیست بلکه استفهامی است و در صورت ضرورت علامت استفهامی «!» بایستی آورده شود.
ثانیاً در زبان فارسی و عربی (بر خلاف زبانهای لاتین)، جمله خود بیان کننده حالت سئوالی یا استفهامی است و نیازی به علائم ؟ یا ! نیست.
متأسفانه در نیم قرن اخیر و حتی کمی بیشتر تقلیدهایی از قواعد زبانهای اروپایی به زبان فارسی راه یافته که خالی از اعراب است. مانند تقلید از علائم ساختگی برای تلفظ یک کلمه که در زبان فارسی و عربی به ثمره ا، و، ی، َ ، ِ ، ُ از آنها بی‌نیازیم.
ضمناً کلمه اول مصرع فوق بایستی «وارنه» نوشته شود و حذف الف بی‌مورد است ولو که به ضرورت شعری «ورنه» خوانده شود.
با تجدید ارادت
بصیری(فقیر)
پاریس دوم ژوئن ۲۰۱۰

—
پاسخ: با تشکر، دیدگاه شما دربارۀ علامتگذاری و رسم‌الخط دیدگاه غالب نیست (با توجه به مطالبی که در کتابهای درسی ادبیات در ایران تدریس می‌شود) و سلیقه‌ای محسوب می‌شود. هر چند گنجور از لحاظ علامتگذاری یا رسم‌الخط یکدست نیست و با توجه به اتکای آن به منابع از پیش دیجیتالی شده تصحیح رسم‌الخط یا علامتگذاری با توجه به حجم غلطهای تایپی موجود و مشکلات دیگر فعلاً در درجۀ چندم اهمیت قرار دارد. در هر حال، دیدگاه شما را (که از طریق ایمیل دریافت شده) جهت ملاحظۀ دوستان در حاشیۀ همین شعر مطرح کردیم.

مهدی نوشته:

مصرع اول اشکال وزنی دارد!
اگر به جای سحر « سحرگه» نوشته شود وزن درست می شود.
هر سحرگه ناله و زاری کنم پیش صبا

فاعلاتــن فاعلاتــن فاعلاتــن فاعلــن