گنجور

قصاید

 
ملک‌الشعرای بهار
ملک‌الشعرای بهار » قصاید
 

فهرست شعرها به ترتیب آخر حرف قافیه گردآوری شده است. برای پیدا کردن یک شعر کافی است حرف آخر قافیهٔ آن را در نظر بگیرید تا بتوانید آن را پیدا کنید.

مثلاً برای پیدا کردن شعری که مصرع نیست هنگام تامل بی‌درنگ آماده شو مصرع دوم یکی از بیتهای آن است باید شعرهایی را نگاه کنید که آخر حرف قافیهٔ آنها «و» است.

دسترسی سریع به حروف

ا | ب | ت | د | ر | س | ش | ط | ق | ک | گ | ل | م | ن | و | ه | ی

ا

شمارهٔ ۱ - شکوه از حسود: ز شعر قدر و بها یافتند اگر شعرا

شمارهٔ ۲ - لابه حکیم: فریاد از این جهان و از این دنیا

شمارهٔ ۳ - فخریه: دگر باره خیاط باد صبا

شمارهٔ ۴ - گلستان: نوبهار آمد و شدگیتی دیگرگونا

شمارهٔ ۵ - طوفان: سحابی ‌قیرگون برشد ز دریا

شمارهٔ ۶ - غوکنامه: بس کن از این مکابره ای غوک () ژاژخا

شمارهٔ ۷ - پاسخ به شعاع‌الملک: تا تاختند بی‌هنران در مصاف‌ها

شمارهٔ ۸ - نفس انسان: ز دانایی بنالد مرد دانا

شمارهٔ ۹ - جواب بهار به ادیب الممالک فراهانی: ایزدت خر خلق کرد ای کودن شاعرنما

شمارهٔ ۱۰ - منقبت: دی دیدم آن نگار سهی قد را

شمارهٔ ۱۱ - نمایندگی ترشیز: دل زجا برد سحرمرغ سحرخیزمرا

شمارهٔ ۱۲ - شکوه و تفاخر: کند از جا عاقبت سیلاب چشم تر مرا

شمارهٔ ۱۳ - دل بزه کار: از من گرفت گیتی یارم را

شمارهٔ ۱۴ - به یاد وطن (لزنیه): مه کرد مسخر دره وکوه لزن‌ را

شمارهٔ ۱۵ - فتح ورشو: قیصر گرفت خطهٔ ورشو را

شمارهٔ ۱۶ - در تهنیت عید قربان و مدح والی خراسان: عید قربان آمد ای جان جهان قربان تو را

شمارهٔ ۱۷ - غدیریه: ای که در هر نیکوئی آراسته یزدان تو را

شمارهٔ ۱۸ - تاجگذاری: به سر بنهاد احمدشاه دیهیم کیانی را

شمارهٔ ۱۹ - در وصف تگرگ: ز میغ اندر جهد هزمان درخشا

شمارهٔ ۲۰ - سرود خارکن: خوشا بهارا خوشامیا خوشا چمنا

شمارهٔ ۲۱ - مراسم صبحانه (یک خانواده زردشتی قدیم): صبح دوم شد سپیده تابانا

شمارهٔ ۲۲ - در منقبت امام هشتم‌(‌ع‌): بگرفت شب ز چهرهٔ انجم نقاب‌ها

شمارهٔ ۲۳ - باز هم به همان مناسبت (مد شدن موی کوتاه برای زنان): سراسر تار گیسوی سیه چیدند خانم‌ها

ب

شمارهٔ ۲۴ - گواه سخنوری: آمد، چو دو نیمه برفت از شب

شمارهٔ ۲۵ - ورزش روح: دو چیز افزونی دهد، بر مردم افزون‌طلب

شمارهٔ ۲۶ - غضب شاه: مانده‌ام در شکنج رنج و تعب

شمارهٔ ۲۷ - در مدح حضرت ختمی مرتبت: ای آفتاب گردون تاری شو و متاب

شمارهٔ ۲۸ - تابستان: ای آفتاب مشکو زی باغ کن شتاب

شمارهٔ ۲۹ - گله از وزیر فرهنگ: وزیر فرهنگ ای جسم فضل و جان ادب

ت

شمارهٔ ۳۰ - سرنیزه: قاعدهٔ ملک ز سر نیزه است

شمارهٔ ۳۱ - غزل در مخالفت جمهوری ساخته شده از مسمط موشح در موافقت جمهوری: جمهوری سردار سپه مایهٔ ننگ است

شمارهٔ ۳۲ - سرچشمهٔ فین: سرچشمهٔ «‌فین‌» بین که در آن آب روانست

شمارهٔ ۳۳ - در منقبت مولای متقیان: دل من خواهی ای ترک و ندانی که خطاست

شمارهٔ ۳۴ - در وصف آیت‌الله صدر: رسول گفت گرت دیدن خدای هواست

شمارهٔ ۳۵ - آواز خدا: هر حلقه که در آن زلف دوتاست

شمارهٔ ۳۶ - تهران آفتی است: ای عجب این خلق را هر دم دگرسان حالتی است

شمارهٔ ۳۷ - فردوسی: سخن‌ بزرگ ‌شود، چون‌ درست باشد و راست

شمارهٔ ۳۸ - ره راست: تا شدم خویگر به رفتن راست

شمارهٔ ۳۹ - دست شکسته: بشکست گرم دست چه‌ غم‌؟ کار درست‌ است

شمارهٔ ۴۰ - پاکستان: شد سیه مست بلاهشیار، تاکستان کجاست‌

شمارهٔ ۴۱ - دیروز و امروز: امروز روز عزت دیهیم و افسر است

شمارهٔ ۴۲ - حب الوطن: هر کرا مهر وطن در دل نباشد کافر است

شمارهٔ ۴۳ - غم: گویی علامت بشر اندر جهان‌، غم است

شمارهٔ ۴۴ - مرغ خموش: یک مرغ سر به زیر پر اندر کشیده است

شمارهٔ ۴۵ - که ورزندگی مایهٔ زندگی‌ است: تن زنده والا به ورزندگی است

شمارهٔ ۴۶ - منقبت سیدالشداء (‌ع‌): «‌دل آن ترک نه اندر خور سبمبن‌بر اوست

شمارهٔ ۴۷ - یکی هست و دو تا نیست: گویند حکیمان که پس ازمرگ، بقا نیست

شمارهٔ ۴۸ - پرد‌هٔ سینما: غم‌ مخور ای ‌دل که جهان را قرار نیست

شمارهٔ ۴۹ - جمال طبیعت: جهان جز که نقش جهاندار نیست

شمارهٔ ۵۰ - یا مرگ یا تجدد: هرکو در اضطراب وطن نیست

شمارهٔ ۵۱ - هشدر به اروپا: در مسیل مسکنت خفتیم و چندی برگذشت

شمارهٔ ۵۲ - ضیمران: ضیمرانی در بن بید معلق جاگرفت

شمارهٔ ۵۳ - انگشتری: تا لب جانان ز تنگی شکل انگشتر گرفت

شمارهٔ ۵۴ - نوش جانت: ای محمدخان به دژبانی فتادی‌، نوش جانت

د

شمارهٔ ۵۵ - پیام شاعر: طبع بلند مرا کیست که فرمان برد

شمارهٔ ۵۶ - جهل عوام: این عامیان که در نظر ما مصورند

شمارهٔ ۵۷ - نفثة المصدور: فریاد ازین بئس‌المقر وین برزن پر دیو و دد

شمارهٔ ۵۸ - در صفت شب و منقبت علی (‌ع): شب برکشید رایت اسود

شمارهٔ ۵۹ - نوید پیک: اگرکه پشت من از بار حادثات خمید

شمارهٔ ۶۰ - عدل و داد: باد خراسان همیشه خرم و آباد

شمارهٔ ۶۱ - به شکرانه توشیح قانون اساسی: بگذشت اردی‌بهشت و آمد خرداد

شمارهٔ ۶۲ - تغزل: دلم از عشق آن بت نوشاد

شمارهٔ ۶۳ - مجسمهٔ فردوسی: مهرگان آمد به آیین فریدون و قباد

شمارهٔ ۶۴ - ابر و باد: بود مر ابر را اندر کمین باد

شمارهٔ ۶۵ - محشر خر: محشر خرگشت طهران‌، محشر خر زنده‌باد

شمارهٔ ۶۶ - دختر گدا: گویند سیم و زر به گدایان خدا نداد

شمارهٔ ۶۷ - عرض لشکر: امیر مشرق امروز عرض لشکرکرد

شمارهٔ ۶۸ - عاقل: عاقل آن نیست که فضلی وکمالی دارد

شمارهٔ ۶۹ - بهار اگر بگذارد!: صبر کنم انتظار اگر بگذارد

شمارهٔ ۷۰ - صفحه‌ای از تاریخ: ظلمی که انگلیس در این خاک و آب کرد

شمارهٔ ۷۱ - چه باید کرد؟: ترک ملک عجم ببایدکرد

شمارهٔ ۷۲ - جواب قصیدهٔ ادیب‌الممالک (در حادثه شکستن دست بهار)هم: شکست دستی کز خامه بی‌نگار آورد

شمارهٔ ۷۳ - : ز رنج دستم گر آسمان نزار آورد

شمارهٔ ۷۴ - زن شعر خداست: خانم آن نیست که جانانه و دلبر باشد

شمارهٔ ۷۵ - یک صفحه از تاریخ: جرم خورشید چوازحوت به برج بره شد

شمارهٔ ۷۶ - وداع: به روی روز چو از خون اثر پدید آمد

شمارهٔ ۷۷ - بهار در اسفند: امسال شگفتی به کار آمد

شمارهٔ ۷۸ - ای هوار محمد!: دارد سرهنگ شهریار محمد

شمارهٔ ۷۹ - دماوندیۀ دوم: ای دیو سپید پای در بند

شمارهٔ ۸۰ - لغز: چیست‌ آن گوهر که درد خسته درمان می کند

شمارهٔ ۸۱ - نکوهش چرخ (راستگوی شادزی): ویحک ای افراشته چرخ بلند

شمارهٔ ۸۲ - آمال شاعر: فروردین آمد، سپس بهمن و اسفند

شمارهٔ ۸۳ - خیال خام: کسان که شور به ترک سلاح عام کنند

شمارهٔ ۸۴ - در وصف نوروز: بهار آمد و رفت ماه سپند

شمارهٔ ۸۵ - هند و ایران: هند و ایران برادران همند

شمارهٔ ۸۶ - شهربند مهر و وفا: در شهربند مهر و وفا دلبری نماند

شمارهٔ ۸۷ - مسجد سلیمان: حق‌پرستان سلف‌، کاری نمایان کرده‌اند

شمارهٔ ۸۸ - یک شب شوم‌!: شب چو دیوان به حصار فلکی راه زدند

شمارهٔ ۸۹ - صیقل‌ عشق: گلعذاران جهان بسیارند

شمارهٔ ۹۰ - کیک نامه: چون اختران پلاس سیه بر سر آورند

شمارهٔ ۹۱ - گناه آدم و حوا: صبح چون شاه فلک بر تختگه مأوی کند

شمارهٔ ۹۲ - غدیر خم: گر نظر در آینه یکره بر آن منظر کند

شمارهٔ ۹۳ - هفت شین: شد وقت آنکه مرغ سحر نغمه سر کند

شمارهٔ ۹۴ - در محرم: در محرم اهل ری خود را دگرگون می‌کنند

شمارهٔ ۹۵ - بهاریه: رسید موکب ‌نوروز و چشم‌فتنه غنود

شمارهٔ ۹۶ - سپید رود: هنگام فرودین که رساند ز ما درود

شمارهٔ ۹۷ - مرگ پدر: به کام من بر یک چند گشت گیهان بود

شمارهٔ ۹۸ - حبسیه: پانزده روز است تا جایم در این زندان بود

شمارهٔ ۹۹ - سرگذشت شاعر: یاد باد آن عهد کم بندی به پای اندر نبود

شمارهٔ ۱۰۰ - نسب‌نامهٔ بهار: قطعه‌ای قلم پرتو بیضایی بود

شمارهٔ ۱۰۱ - تغزل: داده‌ام دل تا مرا یک بوسه آن دلبر دهد

شمارهٔ ۱۰۲ - پیام ایران: به هوش باشکه ایران تو را پیام دهد

شمارهٔ ۱۰۳ - در رثاء پدر: شمسهٔ ملک سخن را تا افول آمد پدید

شمارهٔ ۱۰۴ - در ذم می: خرد را عجب آید از این نبید

شمارهٔ ۱۰۵ - پند پدر: نوروز و اورمزد و مه فرودین رسید

شمارهٔ ۱۰۶ - شب و شراب: شب خرگه سیه زد و در وی بیارمید

شمارهٔ ۱۰۷ - راه عمل: نخلی که قد افراشت به پستی نگراید

شمارهٔ ۱۰۸ - پیشگویی: بهارا بهل تا گیاهی برآید

شمارهٔ ۱۰۹ - به چه کارید؟: ای معشر خودخواه منافق به چه کارید

شمارهٔ ۱۱۰ - پاسخ فرخ: شکر خداکه دوره غربت بسر رسید

ر

شمارهٔ ۱۱۱ - عدل مظفر: کشور ایران ز عدل شاه مظفر

شمارهٔ ۱۱۲ - بهاریه: بگریست ابر تیره به دشت اندر

شمارهٔ ۱۱۳ - روزه گشای: شاد شد دوش ز دیدار من آن ترک پسر

شمارهٔ ۱۱۴ - بهاریه: مرا داد گل پیشرس خبر

شمارهٔ ۱۱۵ - بوسهٔ عید: به هوس بردم سی روز مه روزه بسر

شمارهٔ ۱۱۶ - فتح الفتوح: مکن حدیث سکندر که اندرین کشور

شمارهٔ ۱۱۷ - در واقعهٔ بمباران آستانهٔ حضرت رضا (‌ع‌): بوی خون ای باد ازطوس سوی یثرب بر

شمارهٔ ۱۱۸ - سفر نامه: به‌شهر ری شدم از دشت خاور

شمارهٔ ۱۱۹ - هیجا ن روح: ای خامه دوتا شو و به خط مگذر

شمارهٔ ۱۲۰ - خانواده: دادم دو پسر خدای و سه دختر

شمارهٔ ۱۲۱ - چیستان: چیست آن جنبدهٔ والاگهر

شمارهٔ ۱۲۲ - هدیه باکو: روزآدینه ببستیم زری رخت سفر

شمارهٔ ۱۲۳ - کناره گیری از وزارت و شکایت از دوست: حدیث عهد و وفا شد فسانه درکشور

شمارهٔ ۱۲۴ - در منقبت حضرت فاطمه‌زهرا علیهاسلام: ای زده زنار بر، ز مشک به رخسار

شمارهٔ ۱۲۵ - لغز: چیست آن سرو نارسیده به بار

شمارهٔ ۱۲۶ - تغزل و بهاریه: گشاده روی بهار، ای گشاده روی بهار

شمارهٔ ۱۲۷ - مرگ تزار: خمش مباش کنون کامد ای بهار، بهار

شمارهٔ ۱۲۸ - لاله زار: چون پای خرد خرد نهادی به لاله‌زار

شمارهٔ ۱۲۹ - در وصف آتلیه نقاشی اسعد: حبذا از این نگارستان پر نقش و نگار

شمارهٔ ۱۳۰ - بی‌خبر: ای‌خوش آن‌ساعت که‌آید پیک جانان بی‌خبر

شمارهٔ ۱۳۱ - پائیز و زمستان: روان شد لشگر آبان به طرف جوببار اندر

شمارهٔ ۱۳۲ - تجدید مطلع (در توصیف مازندران): خوشست اکنون اگر جویی به آبسکون گذار اندر

شمارهٔ ۱۳۳ - تغزل: سنبل داری به گوشهٔ چمن اندر

شمارهٔ ۱۳۴ - در وصف انگور: انگور شد آبستن هان ای بچهٔ حور

شمارهٔ ۱۳۵ - مجلس چهاردهم: به بهارستان افتاد مرا دوش عبور

شمارهٔ ۱۳۶ - تغزل: بوستان بشکفت و بلبل برکشید از دل صفیر

شمارهٔ ۱۳۷ - تغزل و تشبیب: باد بیاورد بوی مشک به شبگیر

شمارهٔ ۱۳۸ - بهاریه و تشبیب: نگر به زلف و بنا گوش آن بت کشمیر

س

شمارهٔ ۱۳۹ - شکواییه: شریر، قاضی و رهزن‌، امین و دزد، عسس‌

ش

شمارهٔ ۱۴۰ - خیانت: آن را که نگون است رایتش

شمارهٔ ۱۴۱ - تغزل: بربوده دلم چشم پر فنش

شمارهٔ ۱۴۲ - به یکی از دوستان: ای شوکت ای شکسته دل دوستان خویش

ط

شمارهٔ ۱۴۳ - بیدار شو!: ای خفته درین خاکدان رباط

ق

شمارهٔ ۱۴۴ - در منقبت حضرت امام جعفر صادق‌(‌ع‌): باز به پا کرد نوبهار سرادق

ک

شمارهٔ ۱۴۵ - ای ملک: ملک ایران سر بسر در انقلاب است ای ملک

گ

شمارهٔ ۱۴۶ - رزم‌نامه: می فروهل زکف‌ای ترک و به یک‌سو نه چنگ

شمارهٔ ۱۴۷ - صفت هلال و اسب: چون غرهٔ افق ز شفق شد شقیق رنگ

ل

شمارهٔ ۱۴۸ - بلای گل: افتاده‌ایم سخت به دام بلای گل

شمارهٔ ۱۴۹ - صدارت اتابک اعظم: آن اختری که کرد نهان چندگه جمال

شمارهٔ ۱۵۰ - تشبیب: ای بر گل سوری زده از مشک سیه خال

شمارهٔ ۱۵۱ - پیام به انگلستان: یک‌ره از ری سوی لندن گذر ای پیک شمال

شمارهٔ ۱۵۲ - پایتخت گل: در پایتخت ما بگشادند بخت گِل

شمارهٔ ۱۵۳ - دار مجازات: همی چه گویی چندین چراست قالاقیل

م

شمارهٔ ۱۵۴ - هرج و مرج: بزم طرب ساز وین فراز در غم

شمارهٔ ۱۵۵ - وثوق و لقمان: نهادم ز بهر عیادت قدم

شمارهٔ ۱۵۶ - خزانیه: پاییز به رغم نیّر اعظم

شمارهٔ ۱۵۷ - تغزل: جلوه گر شد شب دوشین چو مه عید صیام

شمارهٔ ۱۵۸ - تشبیب و بهاریه: رسید گاه بهار و گه سماع و مدام

شمارهٔ ۱۵۹ - گروه لئام: افتاده‌ایم سخت به دام

شمارهٔ ۱۶۰ - پیام به آشنا: پیامی ز مژگان تر می‌فرستم

شمارهٔ ۱۶۱ - رستم نامه: شنیده‌ام که یلی بود پهلوان رستم

شمارهٔ ۱۶۲ - من کیستم‌: ز بس در زمانه خمش زیستم

شمارهٔ ۱۶۳ - تأسف برگذشته: ز دلبر بوسه‌ای تاوان گرفتم

شمارهٔ ۱۶۴ - گلۀ دوستانه: تَــمُرتاشا ز بی‌مهریت زارم

شمارهٔ ۱۶۵ - آرمان شاعر: برخیزم و زندگی ز سر گیرم

شمارهٔ ۱۶۶ - شکوه از بخت: غم زمانه به سختی گرفته دامانم

شمارهٔ ۱۶۷ - بث الشکوی: تا بر زبر ری است جولانم

شمارهٔ ۱۶۸ - گو نکنم: دل من‌، شرح غم یار مکن گو نکنم

شمارهٔ ۱۶۹ - فتنه‌های آشکار: فتنه‌ها آشکار می‌بینم

شمارهٔ ۱۷۰ - شب پائیز: روز بگذشت و شب تیره بگستردادیم

شمارهٔ ۱۷۱ - تغزل: زلفت از مشگ‌، خط آراید بر صفحهٔ سیم

شمارهٔ ۱۷۲ - مولودیه و منقبت: زهی به کعبه‌، شرافت‌فزای رکن و حطیم

شمارهٔ ۱۷۳ - سرود شاعر: ما فقیران که روز در تعبیم

شمارهٔ ۱۷۴ - مطایبه و انتقاد: یاد روزی کز برای دخل میدان ساختیم

شمارهٔ ۱۷۵ - ای حکیم: نوبهار و رسم او ناپایدار است ای حکیم

شمارهٔ ۱۷۶ - سرود مدرسه: ما همه کودکان ایرانیم

شمارهٔ ۱۷۷ - آیین نو: بیا تا جهان را بهم برزنیم

ن

شمارهٔ ۱۷۸ - تغزل: جوشن پوشی ز مشک بر مه روشن

شمارهٔ ۱۷۹ - تغزل و منقبت: ای به‌روی و به‌موی‌، لاله و سوسن

شمارهٔ ۱۸۰ - تغزل: ای حلقهٔ زلف تو پر شکن

شمارهٔ ۱۸۱ - خورشید: الا یا قیرگون گوهر درون بسّدین خرمن

شمارهٔ ۱۸۲ - فوج آهن: چون بدرید صبح پیراهن

شمارهٔ ۱۸۳ - بوسه: تو هم امروز بده بوسه به من

شمارهٔ ۱۸۴ - از زندان شاه: یاد ندارد کس از ملوک و سلاطین

شمارهٔ ۱۸۵ - فتح دهلی: دو چیز است شایسته نزدیک من

شمارهٔ ۱۸۶ - بهار اصفهان: نوبهار است و بود پرگل و شاداب چمن

شمارهٔ ۱۸۷ - پاسخ به کاظم پزشکی: ای پزشکی خطت رسید به من

شمارهٔ ۱۸۸ - پیری: زد پنجه وپنج پنجه‌ام برتن

شمارهٔ ۱۸۹ - اندرز به حاکم قوچان: خرم و آباد باد مرز خبوشان

شمارهٔ ۱۹۰ - تغزل: گه فریضهٔ شام آن چراغ ترکستان

شمارهٔ ۱۹۱ - لوح عبرت: کبر و سرکشی تا چند ای سلالهٔ انسان

شمارهٔ ۱۹۲ - دین و دولت: مژده‌ که بگرفت جای از بر تخت کیان

شمارهٔ ۱۹۳ - جزر و مد سعادت: خواندیم در دفاتر و کردیم امتحان

شمارهٔ ۱۹۴ - سردسیر درکه: چون اوج گرفت مهر از سرطان

شمارهٔ ۱۹۵ - دندان طمع: دندان طمع کن که شود درد تو درمان

شمارهٔ ۱۹۶ - زیان تازیان: روزی رسد که آید پیکی ز هندوان

شمارهٔ ۱۹۷ - نالهٔ بهار در زندان: دردا که دور کرد مرا چرخ بی‌امان

شمارهٔ ۱۹۸ - پیام به یاران تهران: ای صبا رو به جانب تهران

شمارهٔ ۱۹۹ - به یکی از معاندین: ای کسروی ای سفیه نادان

شمارهٔ ۲۰۰ - یادگار بهار به پاکستان: همیشه لطف خدا باد یار پاکستان

شمارهٔ ۲۰۱ - علی جان: نامه‌ات آورد اسکدار علی جان

شمارهٔ ۲۰۲ - صفاهان: ای رخ میمونت آفتاب صفاهان

شمارهٔ ۲۰۳ - تجرید و منقبت: دل ز دل بردار اگر بایست دلبر داشتن

شمارهٔ ۲۰۴ - شه نادان: زبن شه نادان‌، امید ملکرانی داشتن

شمارهٔ ۲۰۵ - تغزل درمنقبت ولی عصر حجة بن الحسن (ع): خیز وطعنه برمه و پروین زن

شمارهٔ ۲۰۶ - ای زن: جوان بخت و جهان‌آرایی ای زن

شمارهٔ ۲۰۷ - دریغ من‌!: آتش کید آسمان سوخت تنم‌، دریغ من

شمارهٔ ۲۰۸ - فقر و فنا: بر تختگاه تجرد سلطان نامورم من

شمارهٔ ۲۰۹ - ای وطن من: ای خطهٔ ایران مهین‌، ای وطن من

شمارهٔ ۲۱۰ - آسمان پیما: چون به پشت آسمان‌پیما برآمد پای من

شمارهٔ ۲۱۱ - رود کارون: خوشا فصل بهار و رود کارون

شمارهٔ ۲۱۲ - بیزاری از حیات: مرا دلی است ز دست زمانه غرقه به خون

شمارهٔ ۲۱۳ - ماجرای واگون: هوشم ز سر پریده از ماجرای واگون

شمارهٔ ۲۱۴ - خدعهٔ حسود: حاسدم دست خدیعت برکشید از آستین

شمارهٔ ۲۱۵ - شیراز: شد پارس یکی حلقهٔ گزین

شمارهٔ ۲۱۶ - آفرین فردوسی: آنچه کورش کرد و دارا و آنچه زردشت مهین

شمارهٔ ۲۱۷ - درود به پوشکین: درود بر تو و فضل و کمالت ای پوشکین

و

شمارهٔ ۲۱۸ - تشبیب: در باغ تولیت دوش بودم روان بهر سو

شمارهٔ ۲۱۹ - جهنم: ترسم من از جهنم و آتش‌فشان او

شمارهٔ ۲۲۰ - در حال تب: مغز من اقلیم دانش‌، فکرتم بیدای او

شمارهٔ ۲۲۱ - فغان از این جهان: فغان از این جهان و ابتلای او

شمارهٔ ۲۲۲ - جغد جنگ: فغان ز جغد جنگ ومرغوای او

شمارهٔ ۲۲۳ - تنازع بقا: زندگی جنگست جانا بهرجنگ آماده شو

شمارهٔ ۲۲۴ - دماوندیه اول: ای کوه سپیدسر، درخشان شو

ه

شمارهٔ ۲۲۵ - در مدح مظفرالدین شاه: ایا نسیم صبا ای برید کار آگاه

شمارهٔ ۲۲۶ - ماجرای زمستان: دوش چون برشد آن درفش سیاه

شمارهٔ ۲۲۷ - بقایی و شعله: گسترد بهار زمردین حلّه

شمارهٔ ۲۲۸ - تغزل: منصور باد لشکر آن چشم کینه‌خواه

شمارهٔ ۲۲۹ - اختر حقیقت: خورشید برکشید سر از بارهٔ بره

شمارهٔ ۲۳۰ - خزینۀ حمام: افتاد به حمام‌، رهم سوی خزینه

شمارهٔ ۲۳۱ - گرسنه: شاها تا کی بود بهار گرسنه

شمارهٔ ۲۳۲ - ای مشارالسلطنه: نعمت دنیا سرابست ای مشارالسلطنه

ی

شمارهٔ ۲۳۳ - حریق آمل: خاک آمل شده در زیر پی آتش‌، طی

شمارهٔ ۲۳۴ - تهران قبل از کودتا: ای مردم دلخون وطن‌، دغدغه تا کی

شمارهٔ ۲۳۵ - بهشت و دوزخ: خوش گفت این حدیث که شرطست کآدمی

شمارهٔ ۲۳۶ - ذم ری: اجل پیام فرستاد سوی کشور ری

شمارهٔ ۲۳۷ - به یکی از وکلای مجلس: ای سید عراقی شغلی دگر نداری

شمارهٔ ۲۳۸ - سکوت شب: آشفت روز بر من، از این رنج جان گزای

شمارهٔ ۲۳۹ - چگونه‌ای؟!: هان ای فراخ عرصهٔ تهران چگونه‌ای

شمارهٔ ۲۴۰ - شجاعت ادبی: مردن اندر شجاعت ادبی

شمارهٔ ۲۴۱ - زبان حال موسولینی دیکتاتور ایتالیا، قبل از فتح حبشه: در طوف حبش دیدم دی موسولینی می‌‎گفت

شمارهٔ ۲۴۲ - صدر اصفهان: گر که صدر اندر اصفهان نبدی

شمارهٔ ۲۴۳ - قهر و آشتی: ای ماه دو هفته یاد ما کردی

شمارهٔ ۲۴۴ - پیام به وزیر خارجه انگلستان: سوی لندن گذر ای پاک نسیم سحری

شمارهٔ ۲۴۵ - تغزل: پیمان‌شکن نگار من آن ترک لشکری

شمارهٔ ۲۴۶ - تغزل: بتا اگرچه به صورت تو زادهٔ بشری

شمارهٔ ۲۴۷ - خزان: مگر می‌کند بوستان زرگری

شمارهٔ ۲۴۸ - گیهان اعظم: با مه نو زهره تابان شد ز چرخ چنبری

شمارهٔ ۲۴۹ - شاعری در زندان: آنچه در دورهٔ ناصری

شمارهٔ ۲۵۰ - شکایت: پشت مرا کرد ز غم چنبری

شمارهٔ ۲۵۱ - کل‌ الصیدفی جوف‌الفرا: چارتن در یک زمان جستند در دوران سری

شمارهٔ ۲۵۲ - تغزل: ز عشق خوبروبان حصاری

شمارهٔ ۲۵۳ - انقراض قاجاریه: بدرود گفت دولت قاجاری

شمارهٔ ۲۵۴ - نثار به پیشاهنگان: ای قد تو چون سرو جویباری

شمارهٔ ۲۵۵ - خبر نداری: ای ثابتی از من خبر نداری

شمارهٔ ۲۵۶ - چه داری؟: ای خواجه بجز سیم و زر چه داری‌

شمارهٔ ۲۵۷ - عشق و فخر: تا به چند اندر پی عشق مجازی‌

شمارهٔ ۲۵۸ - در هجو سید احمد کسروی: کسروی تا راند درکشور سمند پارسی

شمارهٔ ۲۵۹ - به یکی از روزنامه‌نویسان هتاک: ابلها زان خط که هر روزش به دفتر می کشی

شمارهٔ ۲۶۰ - همسایهٔ مزاحم: ثانی شمر لعین حسین خزاعی

شمارهٔ ۲۶۱ - غائلهٔ گیلان: شد به اقبال شهنشه ختم کار جنگلی

شمارهٔ ۲۶۲ - به یاد صحبت اخوان و اطاق آفتاب روی تهران: روزگار آشفتگی دارد بسر، کو همدمی

شمارهٔ ۲۶۳ - خواطر و آراء: ز تقوی عمر ضایع شد، خوشا مستی و خودکامی

شمارهٔ ۲۶۴ - هوس شاعر: گر به کوه اندر پلنگی بودمی

شمارهٔ ۲۶۵ - دامنه البرز: باد صبح ازکوهسار آید همی

شمارهٔ ۲۶۶ - دل شکسته: بدرود گفت فر جوانی

شمارهٔ ۲۶۷ - خصم خرد: مخور تا توانی می اندر جوانی

شمارهٔ ۲۶۸ - شمار گیتی: جهانا چه مطبوع و خرم جهانی

شمارهٔ ۲۶۹ - گلچین جهانبانی: قبلهٔ ادب و عشقست گلچین جهانبانی

شمارهٔ ۲۷۰ - تاریخچه انقلاب مشروطه: دریغا که بگذشت عهد جوانی

شمارهٔ ۲۷۱ - تهرانی: دمادم در پی عیش و تناسانی است تهرانی

شمارهٔ ۲۷۲ - آزرم: ای برادر، تا توانی گیر با آزرم‌ خوی

شمارهٔ ۲۷۳ - به شکرانهٔ بازوی قوی: برخیز ساقیا بده آن جام خسروی

شمارهٔ ۲۷۴ - نفرین به انگلستان: انگلیسا در جهان بیچاره و رسوا شوی

شمارهٔ ۲۷۵ - به مناسبت پیوند مصر و ایران: ای لطف خوشت صیقل آئینهٔ شاهی

شمارهٔ ۲۷۶ - راز طبیعت: دوش در تیرس عزلت جان‌فرسایی