باب پنجم: در بیان توحید به زبان تفرید

شماره ۱: ماییم که نیست غیر ما، اینْت کمال

شماره ۲: چون ما به وجود خود هویدا باشیم

شماره ۳: ما را باشی بهْ که هوا را باشی

شماره ۴: عمرت که میان جان و تن گرداند

شماره ۵: با خویش همیشه عشقِ خود میبازیم

شماره ۶: از عالمِ بیچون به سکون باید شد

شماره ۷: ماییم که جز درگهِ ما درگه نیست

شماره ۸: ای آن که بلی گوی الست از مایی

شماره ۹: آن چیز کزو عالم و آدم بینم

شماره ۱۰: ماییم که با ما نبود هیچ روا

شماره ۱۱: با اینهمه اختلاف و تمییز که هست

شماره ۱۲: بس سرکش را کز سر مویی کُشتم

شماره ۱۳: گر هست دلی، ز عشق، دیوانه به است