گنجور

غزل شمارهٔ ۸۵

 
انوری
انوری » دیوان اشعار » غزلیات
 

باز دستم به زیر سنگ آورد

باز پای دلم به چنگ آورد

برد لنگی به راهواری پیش

پیش از بس که عذر لنگ آورد

پای در صلح نانهاده هنوز

ناز از سر گرفت و جنگ آورد

چون گل از نارکی ز باد هوا

چاک زد جامه باز و رنگ آورد

خواب خرگوش داد یک چندم

عاقبت عادت پلنگ آورد

خوی تنگش به روزگار آخر

بر دلم روزگار تنگ آورد

انوری را چو نام و ننگ ببرد

رفت و دعوی نام و ننگ آورد

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

بی نام نوشته:

با سلام

در مصرع دوم از بیت دوم، پیشم از بس که عذر لنگ آورد صحیح میباشد. و نیز در مصرع اول از بیت چهارم، چون گل از نازکی ز باد هوا، صحیح است. یعنی پیشم به جای پیش و نازکی به جای نارکی جایگزین شوند.
مورد استناد، جلد دوم از دیوان دو جلدی انوری، صفحه ی ۸۱۱، چاپ دوم، بتصحیح مرحوم مدرس رضوی/

کانال رسمی گنجور در تلگرام